Warm-afgewerkte titaniumbuise begin met 'n staaf wat verhit word tot iewers tussen 850°C en 950°C. By daardie temperatuur versag titanium genoeg om geëxtrudeer of in 'n hol dop deurboor te word. Omdat die metaal die hele tyd bo sy herkristallisasiepunt is, versamel interne spannings nie. Wat jy kry, is 'n buis met 'n growwe, ontspanne korrelstruktuur en 'n oppervlak bedek met 'n laag donker oksiedskaal. Verwyder daardie skaal met 'n vinnige pekelbad, maar die oppervlak lyk nooit so mooi soos 'n koud-afgewerkte produk nie. Dimensionele beheer is ook losser - wanddikte wissel gewoonlik met ongeveer ±10%. Dit is heeltemal goed vir swaarwandige titaniumpype wat korrosiewe chemikalieë of seewater dra, waar die prioriteit drukinperking en koste per meter is. Warm-geëxtrudeerde naatlose pype hanteer swaarder wande en groter diameters, wat dikwels gespesifiseer word vir strukturele komponente en hoëdruk industriële pype.

Koud-afgewerkte titaniumbuise gaan 'n stap verder. Ons neem daardie warm-afgewerkte holte, laat dit afkoel en laat dit dan deur 'n pilgermeul of 'n trekbank by kamertemperatuur loop. Hier raak dinge duur, maar presies. Die koue werk verleng en verhard die korrels. Dan gloei ons dit in 'n vakuumoond om die rekbaarheid te herstel – en herhaal die siklus soveel keer as wat die finale wanddikte vereis. 'n 6 mm-buis met 'n 0.5 mm-wand benodig tipies drie koudwalspasse met twee tussentydse gloeiings. Toleransies tot ±0.05 mm, 'n gladde, helder oppervlak en hoër treksterkte. Koue trekprosesse kan superieure oppervlakafwerking, kleiner toleransies en beter meganiese eienskappe behaal.